[صفحه اصلی ]   [Archive]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
اطلاعات نشریه::
آرشیو مجله و مقالات::
برای نویسندگان::
برای داوران::
ثبت نام و اشتراک::
تماس با ما::
تسهیلات پایگاه::
نویسندگان محترم لطفا قبل از ارسال مقاله حتما مشاهده بفرمایید::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
:: جستجو در مقالات منتشر شده ::
4 نتیجه برای فعالیت بدنی

محمدعلی سردار، مهدی سهرابی ، سید علی اکبر شمسیان، رضا امین‌زاده،
دوره 1، شماره 2 - ( 1-1388 )
چکیده

مقدمه: بیماری دیابت می‌تواند تأثیرات منفی بر سلامت عمومی و احساس خوب بودن بیماران داشته باشد و میزان کیفیت زندگی بیماران دیابتی معیاری مناسبی برای بحث درباره زندگی شخصی و تحمل بار بیماری بر زندگی آنان است. هدف اصلی از این پژوهش تعیین تأثیر فعالیت بدنی منظم هوازی بر تغییرات گلوکز ، هموگلوبین گلیکوزیله و کیفیت زندگی بیماران دیابتی نوع2 بود. مواد و روش ها: پنجاه و سه بیمار دیابتی نوع2 با دامنه سنی (11/6 ± 15/45 سال) و میانگین مدت بیماری 3 ± 5 سال به صورت هدف‌دار انتخاب و به‌صورت تصادفی به دو گروه تجربی (27نفر) و کنترل (26نفر) تقسیم شدند. ‌گروه تجربی در یک برنامه فعالیت بدنی منظم هوازی شرکت کردند. برنامه تمرینی شامل 45 تا 60 دقیقه فعالیت هوازی با شدت 70- 60 درصد ضربان قلب ذخیره روی دوچرخه کارسنج سه بار در هفته و به مدت 8 هفته بود. پیش وپس از فعالیت بدنی منظم هوازی میزان گلوکز و هموگلوبین گلیکوزیله خون و حداکثر اکسیژن ‌مصرفی (Vo2max) آزمودنی ها اندازه گیری شد. همچنین کیفیت زندگی آزمودنی ها درهر دو گروه توسط پرسشنامه SF – 36ارزیابی گردید.روش تحقیق از نوع نیمه تجربی بود و درتجزیه وتحلیل آماری اطلاعات از روش t مستقل استفاده شد. یافته ها: فعالیت بدنی منظم هوازی به مدت 8 هفته تأثیر معنی‌داری بر میزان کاهش گلوکز خون و افزایش حداکثر اکسیژن مصرفی و کیفیت زندگی بیماران دیابتی نوع2 داشت (05/0< p ). ولی برمیزان هموگلوبین گلیکوزیله تاثیر معنی داری مشاهده نشد (05/0< p ). نتیجه گیری: فعالیت بدنی منظم هوازی در این تحقیق برای بیماران دیابتی نوع2 می‌تواند نمونه‌ای از برنامه‌های ارتقاء سلامت بوده و در افزایش کیفیت زندگی و همچنین کاهش میزان قند خون بیماران دیابتی مؤثر باشد.


اصغر توفیقی،
دوره 2، شماره 3 - ( 1-1389 )
چکیده

مقدمه: تأمین مناسب اسید آمینه های شاخه دار برای تثبیت عملکرد دستگاه ایمنی ضروری است. با این حال برخی از جنبه های مصرف اسید آمینه های شاخه دار و تأثیر آن بر عملکرد ایمنی ناشناخته مانده و یا مطالعه نشده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر مصرف مکمل اسید آمینه‌ی شاخه دار بر عملکرد دستگاه ایمنی و مرحله‌ی حاد لکوسیتوز به دنبال فعالیت ورزشی وامانده ساز در مردان غیرفعال انجام شد. مواد و روش ها: 20 دانشجوی مرد غیرفعال در دو گروه مکمل و دارونما مورد مطالعه قرار گرفتند. آزمودنی ها 2 ساعت قبل از فعالیت دارونما یا مکمل اسید آمینه های شاخه دار را به میزان 210 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن دریافت نمودند؛ سپس نیم ساعت بعد از آخرین وهله‌ی مصرف مکمل با 75 درصد توان هوازی بیشینه تا مرحله‌ی واماندگی روی چرخ کارسنج شروع به فعالیت کردند. نمونه های خونی جهت سنجش گلوتامین،کراتین کیناز و سلول های سفید خون بعد از خوردن آخرین وهله ی مکمل و یا دارونما و درست قبل از انجام فعّالیّت و بلافاصله بعد از انجام فعّالیّت از محل ورید بازویی گرفته شد. یافته ها: بر طبق نتایج آزمون تی همبسته افزایش معناداری در میانگین تغییرات لکوسیت های پلاسمایی در هر دو گروه مکمل (05/0 >P) و دارونما (001/0 >P) دیده شد. نتایج آزمون تی مستقل نیز نشان داد که دامنه ی این تغییرات به شکل معناداری در گروه مکمل کمتر ازگروه دارونما بود (05/0 >P). همچنین بر طبق نتایج آزمون تی مستقل افزایش معنادار کراتین کیناز و کاهش بیشتر گلوتامین نیز تنها در گروه دارونما دیده شد و زمان رسیدن به خستگی نیز در گروه مکمل در مقایسه با گروه دارونما به شکل معناداری دیرتر اتفاق افتاده بود (05/0 >P). نتیجه گیری: بر طبق نتایج پژوهش حاضر به نظر می رسد مصرف مکمل اسید آمینه ی شاخه دار با کاهش شاخص آسیب عضلانی و حفظ غلظت گلوتامین پلاسمایی مانع از تشدید لکوسیتوز شده و پاسخ ایمنی را به شکل بهینه ای تنظیم می کند.
خدیجه میرزایی ویشگایی ، فرهاد رحمانی نیا، علیرضا علمیه،
دوره 5، شماره 10 - ( 7-1392 )
چکیده

چکیده هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین دانش تغذیه، ترکیب بدن و سطح فعالیت بدنی در زنان میان‌سال چاق و کم‌وزن بوده است. روش‌شناسی :تعداد 172 و 130 (جمع 302) فرد به ترتیب در گروه های چاق و کم‌وزن ، به طور تصادفی ، به عنوان آزمودنی انتخاب و برای بررسی وضعیت ، دانش تغذیه و سطح فعالیت بدنی آزمودنی‌ها ، به ترتیب از پرسشنامه های دانش تغذیه پارمنتر و واردل و سطح فعالیت بدنی بک ، استفاده گردید . قد ، وزن ، چین زیرپوستی بدن، BMI و درصد چربی بدن آزمودنی‌ها اندازه‌گیری و محاسبه شد. همچنین برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون‌های آماری یومن‌ویتنی و ضریب همبستگی اسپیرمن استفاده گردید . یافته‌ها : یافته‌های پژوهش نشان داد که بین دانش تغذیه با سطح فعالیت بدنی ، درصد چربی بدن و توده بدون چربی بدن در زنان میانسال‌ چاق و کم‌وزن رابطه معنی‌داری وجود نداشت (05/0p≥). علاوه بر این ، بین سطح فعالیت بدنی آزمودنی‌های چاق و کم‌وزن هم تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0p≥) ؛ ولی بین دانش تغذیه ، درصد چربی بدن و توده بدون چربی بدن در زنان میانسال‌ چاق و کم‌وزن تفاوت معنی‌داری مشاهده شد (05/0p≤) . همچنین دانش تغذیه و توده بدون چربی بدن ، زنان میانسال کم‌وزن بیشتر و در صد چربی بدن زنان میانسال کم‌وزن پایین‌تر بوده است. بحث و نتیجه‌گیری : می توان چنین نتیجه گیری کرد که دانش تغذیه کافی، می تواند با سطح فعالیت بدنی و ترکیب بدن ، در تغییرات ترکیب بدن زنان میانسال آثار مفیدی داشته باشد. واژه‌های کلیدی: دانش تغذیه ، فعالیت بدنی ، شاخص توده بدن ، کم‌وزن ، چاق
رضا دلاور، علی حیدریان پور،
دوره 7، شماره 13 - ( 2-1394 )
چکیده

هدف: هدف از انجام این پژوهش، بررسی اثر چهار هفته بی¬تمرینی پس از ده هفته تمرین هوازی بر سطح اپلین پلاسما و آستانه درد موش¬های صحرایی دیابتی نوع یک بود.                                                                                 
روش¬شناسی: 24 سر رت نر نژاد ویستار با محدودۀ وزنی 20±300 گرم ، در دو گروه تقسیم و به یکی از گروه¬ها، بوسیلۀ تزریق زیرپوستی استرپتوزوسین (50 میلی¬گرم درکیلوگرم)، دیابت نوع I، القاء شد. سپس هر کدام از دو گروه سالم و دیابتی، در دو زیر گروه ورزش (تجربی) و بی¬تحرک (کنترل)، تقسیم شدند. گروه¬های تجربی، در یک دوره تمرین هوازی 10 هفته¬ایی، پنج روز درهفته، روزی یک ساعت، دویدن، بر روی تردمیل و متعاقب آن،  در یک دورۀ چهار هفته¬ایی بی¬تمرینی شرکت داده شدند. از دستگاه تیل فلیک برای ارزیابی آستانه درد و برای محاسبۀ میزان اپلین، از کیت مخصوص ارزیابی اپلین پلاسما، استفاده شد. تجزیه تحلیل داده¬ها، بوسیلۀ روش تحلیل واریانس با اندازه¬گیری مکرر و t ستیودنت برای گروه¬های مستقل، انجام شد(P<0.05).                                                                                                                     
یافته¬ها: اعمال یک دوره تمرین ورزشی هوازی، در موش¬های سالم و دیابتی، باعث کاهش معنی¬دار سطح اپلین پلاسما و افزایش معنی¬دار آستانه درد شد (p<0.05). این تغییرات، پس از دورۀ بی¬تمرینی، به سطح قبل از تمرین بازگشت.                                                                                  
بحث و نتیجه¬گیری: در مجموع، یافته¬های این پژوهش، نشان داد، بی¬تمرینی برسطح اپلین پلاسما وآستانه درد، تأثیرگذار است.

                                                                                  I                                                                                 



صفحه 1 از 1     

Persian site map - English site map - Created in 0.05 seconds with 28 queries by YEKTAWEB 4331