[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
اطلاعات نشریه::
آرشیو مجله و مقالات::
برای نویسندگان::
برای داوران::
ثبت نام و اشتراک::
تماس با ما::
تسهیلات پایگاه::
::
اطلاعات نشریه

صاحب امتیاز
دانشگاه حکیم سبزواری 

مدیر مسئول: رویا عسکری

سردبیر: امیرحسین حقیقی

دبیر تخصصی: کیوان حجازی

مدیر اجرایی و ویراستار فارسی: ندا بدری 

کارشناس نشریه
حلیمه وحدت پور

دوره انتشار: دو فصلنامه
زبان: فارسی
شاپای الکترونیکی 

 2228-X723

پست الکترونیک
    sbs.su2010@gmail.com  

..
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
Google Scholar
..
:: جستجو در مقالات منتشر شده ::
6 نتیجه برای بلبلی

حسن فرهادی ، معرفت سیاه‌کوهیان، لطفعلی بلبلی، حمداله هادی، سهیلا رحیمی فردین،
دوره 3، شماره 6 - ( سال سوم ، شماره 6 ، پاییز و زمستان 1390 )
چکیده

مقدمه و هدف: در سال های اخیر مصرف مواد قندی در فعالیت‌های استقامتی رواج بیشتری پیدا کرده است. هدف از انجام این تحقیق تاثیر مصرف ساکارز 5 درصد در طول یک فعالیت استقامتی 90 دقیقه ای، بر میزان گلوکز خون و حداکثر سرعت دویدن متعاقب آن بود. روش‌شناسی: 30 نفر دانشجویان تربیت بدنی با سن: 43/1± 28/21 سال، قد: 06/6±42/175 سانتی متر، وزن: 32/8±2/62 کیلوگرم آزمودنی های تحقیق حاضر را تشکیل دادند. آزمودنی ها با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل به نسبت مساوی و تصادفی جایگزین شدند. در مرحله پیش آزمون گلوکز خون و رکورد دوی 200 متر سرعت آزمودنی ها، پیش از شروع دوی استقامتی 90 دقیقه ای اندازه گیری شد و در خلال دوی استقامتی آزمودنی های گروه آزمایش، هر 15 دقیقه محلول ساکارز 5 درصد و گروه کنترل دارونما مصرف کردند و پس آزمون گلوکز خون و رکورد دوی 200 متر سرعت آزمودنی ها بلافاصله پس از پایان دوی استقامتی اندازه گیری شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون t همبسته و مستقل در سطح معنی داری 05/0>P استفاده شد. یافته‌ها: در میانگین رکورد دوی سرعت 200 متر مرحله پس آزمون گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل کاهش معنی داری وجود داشت. همچنین افزایش معنی داری در میانگین گلوکز خون گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل در مرحله پس آزمون وجود داشت(05/0≥P). بحث ونتیجه‌گیری: با توجه به نتایج تحقیق مصرف محلول ساکارز 5 درصد به منظور جلوگیری از کاهش قند خون و عملکرد سرعت در طول فعالیت استقامتی توصیه می شود.


سودابه مرتضی ‌وند ، معرفت سیاه کوهیان، لطفعلی بلبلی،
دوره 4، شماره 7 - ( سال چهارم ، شماره 7 ، بهار و تابستان 1391 )
چکیده

 مقدمه: آستانه بی‌هوازی بعنوان شدت کار یا میزان اکسیژن مصرفی (VO2) تعریف شده است که با تغییرات در تبادل گازهای تنفسی به دنبال شروع اسیدوز سوخت و سازی همراه است. هدف: پژوهش حاضر برای ارزیابی تاثیر تغییر الگوی بار دهی در دو پروتکل درمانده ساز برای تعیین آستانه بی هوازی در دختران جوان غیرفعال انجام شد. روش‌شناسی: به همین منظور، تعداد 15 نفر از دانشجویان دختر غیر فعال با میانگین و انحراف استاندارد سنی 12/1±42/20 سال، قد 8/5±64/161 سانتی‌متر، وزن 48/5±92/54 کیلوگرم و حداکثر اکسیژن مصرفی 43/3±23/26 میلی لیتر/کیلوگرم/دقیقه به صورت در دسترس انتخاب شدند. آستانه بی‌هوازی آز‌مودنی‌ها با استفاده از نقطه جبران تنفس در دو پروتکل درمانده ساز محاسبه شد.پروتکل اول با شیب 10% و سرعت 5/2 کیلومتر بر ساعت آغاز و در هر سه دقیقه شیب 2% و سرعت 1 کیلومتر برساعت تا مرحله بازماندگی آزمودنی افزوده می‌شد؛ در حالی که در پروتکل دوم، آزمون با 75 درصد ضربان قلب بیشینه آزمودنی آغاز و به مدت یک دقیقه ادامه می‌یافت. در هر دقیقه سرعت نوارگردان به میزان 2 کیلومتر بر ساعت تا مرحله بازماندگی آزمودنی افزوده شد. در طول اجرای هر دو پروتکل، گازهای تنفسی آزمودنی‌ها توسط دستگاه تجزیه و تحلیل گازهای تنفسی جمع‌آوری شد. برای تحلیل داده ها از دو مدل آماری مختلف استفاده شد. برای ارزیابی همگرایی بین دو پروتکل، از مدل گرافیکی بلاند- آلتمن و روش آماری ICC و برای مقایسه آستانه بی‌هوازی برآورد شده در دو پروتکل از آزمون تی همبسته استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد گرچه تغییر نوع پروتکل در مانده ساز، با استفاده از آزمون تی همبسته تفاوت معنی داری را در آستانه بی‌هوازی برآورد شده نشان نمی‌دهد؛ با این حال، با استفاده از مدل گرافیکی بلاند- آلتمن و روش آماری ICC ، همگرایی متوسطی در دو پروتکل مشاهده شد (2/20+ تا 8/21- CI= 95% ،96/1± ؛ 4399/0 =ICC ). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج می‌توان نتیجه‌گیری نمود که با توجه به همگرایی نه چندان قابل اعتماد بین آستانه بی‌هوازی برآورد شده در دو پروتکل، با افزایش مدت اجرای آزمون درمانده ساز، آستانه بی‌هوازی برآورد شده تحت تاثیر قرار می‌گیرد که با استفاده از آزمون تی همبسته قابل تشخیص نیست و از این رو، نه تنها در استفاده از این نوع پروتکل‌ها برای برآورد آستانه بی‌هوازی باید تردید نمود، بلکه باید از روش های آماری قوی تر برای تفسیر نتایج بهره جست.


حسن فرهادی، معرفت سیاهکوهیان، لطفعلی بلبلی، پوران کریمی،
دوره 8، شماره 16 - ( سال هشتم/ شماره 2/ پیاپی 16/ پاییز و زمستان 1395 )
چکیده

مقدمه و هدف: علی‌رغم مشاهدات بالینی فراوان مبنی بر اثرات مفید هیپوکسی متناوب، تا به حال مکانیسم اثر آن بر روی آنژیوژنز بافت قلب بررسی نشده است. بنابراین، هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرین هوازی و هیپوکسی متناوب بر بیان پروتئین‌های مرتبط با آنژیوژنز در بافت قلبی موش‌های نر نژاد ویستار بود.
روش‌شناسی: تعداد 40 رأس موش­ صحرایی در محدوده وزنی 20±220 گرم، به طور تصادفی در 4 گروه 10تایی: کنترل سالم، هیپوکسی، تمرین هوازی، تمرین هوازی توام با هیپوکسی تقسیم­بندی شدند. شرایط هیپوکسی، متناوب و ایزوباریک و شرایط تمرین هوازی سرعت 26-22 متر در دقیقه با شیب 6 درجه نوارگردان به مدت 8 هفته و 5 جلسه در هفته طراحی شد. غلظت پروتئین‌های آنژیوژنز شامل عامل القاشده هیپوکسی (HIF1-a)، عامل رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) و فسفاتیدیل اینوزیتول تری‌کیناز PI3K/Akt با روش وسترن بلات اندازه‌گیری شد و از روش آماری آنووا یکراهه با آزمون تعقیبی توکی استفاده شد.
یافت ه­ها: بیان پروتئین‌های HIF1-a ، VEGFو PI3K/Akt در هر سه گروه تمرین (01/0p<)، هیپوکسی (01/0p<) و تمرین توام با هیپوکسی نسبت به گروه کنترل افزایش معنی‌داری داشت (01/0p<). ولی بیانHIF بین گروه‌های تمرین با هایپوکسی (95/0p<) تمرین با ترکیب تمرین با هیپوکسی (09/0p<)، هیپوکسی با ترکیب تمرین با هیپوکسی تفاوت معنی‌داری نداشت (09/0P<). هم‌چنین غلظت پروتئینVEGF بین گروه‌های تمرین با هایپوکسی (56/0P<)، تمرین با ترکیب تمرین با هیپوکسی (31/0p<)، تفاوت معنی‌داری نداشت، ولی بین هیپوکسی با ترکیب تمرین با هیپوکسی افزایش بیشتری نشان داد (03/0p<). بالعکس سطح بیان PI3K/Akt در گروه‌ تمرین (01/0p<) و تمرین توام با هیپوکسی نسبت به گروه هیپوکسی بیشتر بود (001/0P<). ولی مقایسه بیان PI3K/Akt بین گروه هیپوکسی و تمرین توام با هیپوکسی تفاوت معنی‌داری دیده نشد (08/0p<).
بحث و نتیجه ­گیری: احتمال دارد هیپوکسی برای القا آنژیوژنز و تمرین هوازی برای فعالیت مسیر پیام‌رسانی PI3K/Akt محرک بهتری می‌باشند.

رضا فرضی زاده، لطفعلی بلبلی،
دوره 9، شماره 17 - ( سال نهم/ شماره 1/ پیاپی 17/ بهار و تابستان 1396 )
چکیده

مقدمه و هدف:کاهش سریع وزن بدن برای قرار گرفتن در رده وزنی پایین­تر در مسابقات رشته کشتی یکی از مهم­ترین معضلات این رشته است. هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر دو نوع برنامه کاهش وزن حاد بر سطوح شاخص­های آسیب سلولی میوکارد می­باشد.
روش کار:تعداد 16 کشتی­گیر جوان (سن:31/1±18 سال، وزن:17/13±68/71 کیلوگرم، قد:40/6±171سانتی­متر) به طور تصادفی و بر اساس ویژگی­های ترکیب بدنی در یک طرح تحقیقی متقاطع در قالب دو گروه (گروه اول:کاهش وزن به میزان 2درصد و گروه دوم: کاهش وزن به میزان 4درصد وزن بدن) در این مطالعه شرکت نمودند. نمونه­های خون در چهار مرحله؛ (قبل، بلافاصله، 6 ساعت و 24 ساعت بعد از کاهش وزن) اندازه­گیری شد. روش آماری آنالیز واریانس با اندازه­گیری­ مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی برای ارزیابی تغییرات درون گروهی و t مستقل جهت مقایسه بین گروهی مورد استفاده قرار گرفت.
نتایج:نتایج مطالعه حاضر نشان داد میزان CK-MB بلافاصله پس از کاهش وزن در دو گروه افزایش معنی­داری دارد (009/0=P). با وجود این، در مدت 24 ساعت بعد از کاهش وزن، سطح ایزوآنزیم کراتین کیناز به مقادیر استراحت بازگشت. همچنین، افزایش معنی­داری در سطح LDH در گروه اول مشاهده شد (008/0=P). هرچند تغییر معنی­داری در سطح آنزیمی CK در هر دو گروه مشاهده نشد.
نتیجه­گیری:به نظر می­رسد که کاهش وزن سریع به میزان 2 و 4 درصد وزن بدن نمی­تواند سبب آسیب­های جدی قلبی شود. گرچه سطح آنزیم­های LDH و CK-MB در دو گروه بعد از کاهش سریع وزن افزایش یافت. بدیهی است انجام مطالعات بیشتر در این زمینه ضروری به نظر می­رسد.
 
معرفت سیاه کوهیان، لیلا فصیحی، آیدین ولی زاده، عباس نقی زاده باقی، لطفعلی بلبلی،
دوره 19، شماره 19 - ( سال دهم/ شماره 1/ پیاپی 19/ بهار و تابستان 1397 )
چکیده

مقدمه و هدف: ارتباط بین حجم و شدت تمرین به عنوان مولفه‌های کلیدی تمرین، موضوعی بسیار مهم و موثر برای اکثر مربیان است. لذا هدف از اجرای پژوهش حاضر کمی‌سازی ارتباط بین حجم تمرین و شدت تمرین مردان جوان فعال در طول دویدن وامانده‌ساز روی نوارگردان بود.
روش‌شناسی: به همین منظور، تعداد 32 نفر از مردان جوان فعال با دامنه سنی 21 سال به عنوان آزمودنی انتخاب و به صورت جداگانه در چهار جلسه مجزا دویدن با شدت 70، 80، 90 و 100 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی را با حداقل 72 ساعت فاصله زمانی انجام دادند ارتباط بین حجم و شدت تمرین با استفاده از رگرسیون غیر خطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته­ ها: یافته‌ها نشان داد که ارتباط معکوس بین حجم و شدت دویدن وامانده‌ساز روی نوارگردان از تابع درجه 2 غیرخطی تبعیت می‌کند که در آن حجم تمرین، متغیر وابسته و شدت تمرین به عنوان متغیر مستقل عمل می‌کند.
بحث و نتیجه­ گیری: بر اساس نتایج به دست آمده می‌توان نتیجه‌گیری نمود که ارتباط معکوس بین حجم و شدت دویدن وامانده‌ساز روی نوارگردان خطی نیست و بر همین اساس، به منظور برآورد حجم تمرین بر اساس شدت، معادله مربوطه برازش شد که می‌تواند برای مربیان و پژوهشگران علوم ورزشی مفید واقع شود.

آقا عسگر ایران‌پور، دکتر لطفعلی بلبلی،
دوره 23، شماره 23 - ( سال دوازدهم/ شماره 1/ پیاپی 23/ بهار و تابستان 1399 )
چکیده

مقدمه و هدف: پاسخ قلبی به تغییرات دمای مرکزی بدن با استفاده از پارامتر امواج با فرکانس خیلی پایین سنجیده می­شود.هدف از پژوهش حاضر، بررسی تغییرپذیری امواج با فرکانس خیلی پایین ضربان قلب در اثر دمای متفاوت تمرین ورزشی هوازی در آب و خشکی می­باشد.
مواد و روش ­ها: 40 مرد فعال دانشگاهی به عنوان آزمودنی­ های پژوهش انتخاب شدند. سپس تمامی آزمودنی ­ها به صورت تصادفی در گروه­ های مختلف پژوهش (کنترل = 10 نفر؛ تمرین هوازی بر روی تردمیل = 10 نفر؛ تمرین هوازی در آب با دمای معمولی = 10 نفر و تمرین هوازی در آب با دمای گرم = 10 نفر) تقسیم ­بندی گردیدند. در دوره پیش آزمون و بعد از مداخله تمرینی، پارامتر امواج با فرکانس خیلی پایین با استفاده از هولتر مانیتور قلبی اندازه ­گیری گردید. به منظور مقایسه تفاوت­ ها از تحلیل واریانس در اندازه­ های تکراری در سطح معنی­ داری 0.05 استفاده گردید.
یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد که در مقایسه با گروه­ های پژوهش، اجرای تمرین هوازی به مدت 21 روز متوالی در محیط خشکی  با دمای معمولی 20 درجه سانتی ­گراد سبب افزایش معنی­ دار در مقادیر ارزشی امواج با فرکانس پایین (0.02=P) و فرکانس خیلی پایین (0.04=P) می­ گردد. اجرای تمرین هوازی در آب با دمای 29 درجه سانتی­ گراد در مقادیر ارزشی امواج با فرکانس پایین (0.21=P) و خیلی پایین (0.35=P) و آب با دمای 39 درجه سانتی­ گراد در مقادیر ارزشی امواج با فرکانس پایین (0.18=P) و خیلی پایین (0.41=P) سبب تغییر معنی­ دار نمی ­گردد.
بحث و نتیجه­ گیری: در شرایط اجرای تمرین هوازی در خشکی به دلیل تعریق، دمای سطحی و مرکزی بدن کاهش یافته و باعث افزایش تغییرپذیری ضربان قلب می­ گردد. شرایط محیط آبی و دماهای متفاوت آب اثر معنی ­داری بر تغییرپذیری ضربان قلب ندارد.


صفحه 1 از 1     

Persian site map - English site map - Created in 0.06 seconds with 33 queries by YEKTAWEB 4447