[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
اطلاعات نشریه::
آرشیو مجله و مقالات::
برای نویسندگان::
برای داوران::
ثبت نام و اشتراک::
تماس با ما::
تسهیلات پایگاه::
::
اطلاعات نشریه

صاحب امتیاز
دانشگاه حکیم سبزواری 

مدیر مسئول: رویا عسکری

سردبیر: امیرحسین حقیقی

دبیر تخصصی: کیوان حجازی

مدیر اجرایی و ویراستار فارسی: ندا بدری 

کارشناس نشریه
حلیمه وحدت پور

دوره انتشار: دو فصلنامه
زبان: فارسی
شاپای الکترونیکی 

 2228-X723

پست الکترونیک
    sbs.su2010@gmail.com  

..
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
Google Scholar
..
:: جستجو در مقالات منتشر شده ::
13 نتیجه برای نوع مطالعه: كاربردي

محسن ابراهیمی، حکیمه اکبری،
دوره 5، شماره 9 - ( 1-1392 )
چکیده

هدف: هدف از این تحقیق بررسی اثر دو روز فعالیت شنا بر اشتها، انرژی دریافتی و ترکیب غذای مصرفی در زنان جوان بود. روش شناسی: 7 زن وزن طبیعی (20BMI><25) و غیر فعال (میانگین سنی 97/0±57/21) در یک پروتکل 6 روزه شرکت کردند. دو روز اول به عنوان شرایط کنترل بدون فعالیت ورزشی در نظر گرفته شد. در روز 3 و 4 آزمودنی ها به مدت 1 ساعت با شدت 60 درصد حداکثر ضربان قلب بیشینه شنا کردند. دو روز بعدی به عنوان شرایط پس از فعالیت در نظر گرفته شد. آزمودنی‌ها غذای مصرفی خود را در طول هر شش روز وزن کرده در برگه روزانه ثبت کردند. اشتهای آزمودنی‌ها هر روز صبح با مقیاس دیداری ثبت شد. یافته‌ها: میانگین انرژی دریافتی در روزهای فعالیت تغییر معنی داری نسبت به روزهای قبل از فعالیت نداشت (05/0 P≥). اما در روزهای پس از فعالیت به طور معنی داری پایین تر از روزهای فعالیت بود (013/0 P=). در روزهای پس از فعالیت نسبت به روزهای قبل از فعالیت به طور معنی داری کربوهیدرات بیشتر (029/0 P=) و چربی کمتری (027/0 P=) مصرف شد و در روزهای پس از فعالیت نسبت به روزهای فعالیت پروتئین بیشتری (016/0 P=) مصرف شد. احساس سیری در روز چهارم به طور معنی داری کمتر از روز اول (027/0 P=)، دوم (004/0 P=)، پنجم (001/0 P=) و ششم (018/0 P=) بود بحث و نتیجه‌گیری: این نتایج نشان می دهد فعالیت شنا ممکن است موجب کاهش انرژی دریافتی در روزهای پس از آن، و تغییر در ترکیب غذای مصرفی و اشتها شود. واژه های کلیدی: شنا، انرژی دریافتی، اشتها، زنان
مینو باسامی، سجاد احمدی زاد، هیوا رحمانی، امجد نیک سرشت،
دوره 5، شماره 9 - ( 1-1392 )
چکیده

هدف: هدف تحقیق حاضر بررسی پاسخ غلظت پلاسمایی ویسفاتین به حجم فعالیت مقاومتی و ارتباط آن با مقاومت به انسولین، هورمون رشد وIL-6 می‌باشد. روش شناسی: پانزده مرد جوان سالم (سن 1±9/23سال، وزن 2/7±4/74 کیلوگرم، شاخص توده بدنی 6/3±1/26 کیلوگرم بر متر مربع) در تحقیق حاضر شرکت نمودند. بعد از تعیین 10-RM، آزمودنی ها دو جلسه فعالیت مقاومتی 3 نوبت و 5 نوبتی را با فاصله یک هفته و بطور تصادفی اجرا نمودند. سه نمونه‌ خونی قبل و بعد از فعالیت و نیز بعد از 30 دقیقه ریکاوری گرفته شدند و برای اندازه‌گیری هورمون رشد، اینترلوکین-6 و ویسفاتین آنالیز شدند. مقاومت به انسولین نیز با استفاده از غلظت گلوکز و انسولین محاسبه گردید. برای مقایسه جداگانه داده های قبل و بعد از ورزش و بعد از ریکاوری در دو جلسه، از آزمون آنالیز واریانس3×2 مکرر استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین پاسخ پلاسمایی ویسفاتین، اینترلوکین -6 و شاخص مقاومت به انسولین به دو حجم متفاوت فعالیت مقاومتی تفاوت معنی‌داری وجود ندارد (05/0P). بررسی همبستگی آماری داده ها در پاسخ به فعالیت، ارتباط معنی داری را بین هیچ کدام از متغیرهای اندازه گیری شده با ویسفاتین نشان نداد (05/0
مهتاب معظمی، فهیمه سادات جمالی،
دوره 5، شماره 10 - ( 7-1392 )
چکیده

مقدمه و هدف: شواهد تجربی نشان‌دهنده آثار مثبت فعالیت بدنی بر توده اسکلتی است. اندازه‌گیری هورمون و نشانگرهای بیوشیمیایی استخوان که نشان-دهنده سوخت و ساز داخل سلولی هستند، می‌تواند رابطه بین فعالیت بدنی و سوخت و ساز استخوان را توضیح دهد. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر شش ماه تمرین ورزشی هوازی بر هورمون پاراتیروئید و آلکالین‌فسفاتاز ویژه استخوان در زنان چاق غیر‌فعال می‌باشد. روش‌شناسی: این تحقیق از نوع نیمه تجربی است. نمونه آماری این تحقیق شامل 15 نفر از کارکنان زن میانسال دانشگاه بود. نمونه‌ها به طور تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. شاخص توده بدن آنها بالاتر از 30 کیلوگرم بر‌متر‌مربع بود. پروتکل تمرینی شامل تمرینات هوازی به مدت شش‌ماه و سه جلسه در هفته، با شدت 65-55% ضربان قلب ذخیره (HRR) بود. برای اندازه‌گیری مقدار پاراتورمون، کیت مخصوص مورد استفاده قرار گرفت. همچنین کلسیم، فسفر آلکالین‌فسفاتاز به روش اتوآنالایز اندازه‌گیری شدند. تمامی عملیات آماری با استفاده از نرم‌افزارSPSS 16 انجام گرفت و سطح معنی-داری 05/0 P <در نظر گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که تمرین هوازی، BMI و درصد چربی بدن گروه تجربی را به طور معنی‌داری کاهش داد. هم‌چنین هیچ کدام از شاخص‌های سرم مورد بررسی (آلکالین‌فسفاتاز، پاراتورمون، فسفر و کلسیم) در گروه تجربی تغییر معنی‌داری نشان نداند. بحث و نتیجه‌گیری: شش ماه تمرین ورزشی هوازی با شدت ٥٥ تا ٦٥ % ضربان قلب ذخیره، تغییر معنی‌داری در نشانگرهای پاراتورمون، کلسیم و آلکالین فسفاتاز و فسفر در زنان چاق غیر فعال ایجاد نمی‌کند. واژه‌های کلیدی: تمرینات هوازی، هورمون پاراتیروئید، آلکالین‌فسفاتاز، زنان چاق
رضا قهرمانی، فرزاد ناظم،
دوره 6، شماره 11 - ( 1-1393 )
چکیده

مقدمه و هدف: در این مطالعه تاثیر زودگذر اجرای حرکت اسکات بصورت تک­پا و جفت­پا بر اساس روش نیرومند­سازی پس­فعالی، بر عملکرد پرش عمودی و فعالیت EMG عضلات منتخب هنگام پرش مردان ورزشکار بررسی می­شود.

روش­شناسی: آزمودنی­ها 20 مرد ورزشکار (10 نفر بسکتبالیست و10 نفر والیبالیست) تمرین­کرده بودند ( سن: 56/2±94/20سال، وزن: 72/6±64/74 کیلوگرم، قد: 55/6 ±180 سانتی­متر ) که داوطلبانه در این طرح شرکت کردند. آزمودنی­ها در سه روز متفاوت هر سه پروتکل:1- گرم کردن مطلق ( دویدن روی تردمیل با سرعت9 کیلومتر بر ساعت به مدت 5 دقیقه و انجام حرکات کششی ظرف3 دقیقه)، 2- گرم کردن به همراه اجرای یک نوبت با دو تکرار نیم­اسکات پویای جفت­پا با شدت 90درصد 1RM و 3- گرم کردن با اجرای یک نوبت دو تکراری نیم­اسکات پویای تک­پا با شدت 90درصد1RM را بطور تصادفی اجرا کردند. آزمون پرش عمودی در پنج دقیقه ریکاوری هر سه پروتکل انجام گرفت و فعالیت EMG عضلات چهارسررانی و همسترینگ در فاز کانسنتریک پرش و هنگام انقباض ارادی بیشینه (MVC ) ثبت و شاخص RMS/MVC استخراج گردید. برای تحلیل آماری داده­ها از آنالیز واریانس با اندازه­گیری مکرر استفاده شد.

یافته­ها: ارتفاع پرش پس از اجرای پروتکل­های دوم و سوم (نیرومندسازی پس­فعالی) نسبت به روش گرم کردن مطلق (سنتی) بطور معناداری افزایش یافت (به ترتیب  P= 0/018 و P= 0/043)، اما در فعالیت  EMGعضلات چهارسررانی و همسترینگ ورزشکاران در سه پروتکل تمرینی تفاوت معناداری مشاهده نگردید(P≥0/05).

نتیجه­گیری: روش گرم کردن ویژه با استفاده از نیم­اسکات تک­پا و جفت­پا بهتر می­تواند عملکرد پرش عمودی این ورزشکاران را بهبود دهد که احتمالا به تغییرات درون­عضلانی وابسته است. 


لاله باقری، محمد فرامرزی، ابراهیم بنی طالبی، اکبر اعظمیان جزی،
دوره 6، شماره 12 - ( 12-1393 )
چکیده

مقدمه: هدف این تحقیق بررسی سازگاری‌ هورمون‌های آنابولیک به اجرای تمرینات ترکیبی با ترتیب متفاوت در زنان سالمند بود. مواد و روش‌ها: تعداد 40 نفر از زنان سالمند (دامنه سنی: 82/0±34/60 ، قد:cm 01/0±155، وزن: kg 89/1±72/71 و BMI:63/0±45/29) بطور تصادفی ساده به گروه تمرین استقامتی+ قدرتی (E+S) (9n=)، قدرتی+ استقامتی (S+E) (10n=)، اینتروال (IT) (12n=) و کنترل (9n=) تقسیم شدند. برنامه‌های تمرینی به مدت 8 هفته و 3 روز در هفته انجام شد. برنامه‌ تمرین استقامتی شامل کار برروی دوچرخه کارسنج (با شدت 88-61 درصد (MHR و برنامه تمرین قدرتی شامل چند تمرین منتخب بالاتنه و پایین تنه ( با شدت 75-40 درصد 1RM، 18-8 تکرار) بود. IGF-1، GH، انسولین، نوراپی نفرین و تستوسترون 24 ساعت قبل و 48 ساعت پس از دوره‌های تمرینی به روش الایزا ارزیابی شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد میزان IGF-1 پس از تمرین E+S و S+E افزایش معنی‌داری داشت (05/0 >p ). تغییر معنی‌داری در GH، انسولین و نوراپی‌نفرین در هیچ کدام از گروه‌ها مشاهده نشد (05/0 P≥). میزان تستوسترون در گروه E+S کاهش معنی‌داری داشت (05/0 >p ). همچنین اختلاف معنی‌دار در میزان تستوسترون بین گروه‌های E+S و IT مشاهده شد(05/0 >p ). نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های این مطالعه، به نظر می رسد ترتیب تمرین ترکیبی می‌تواند بر سازگاری-های هورمون‌های آنابولیک ناشی از تمرین تاثیرگذار باشد و درصد این تغییرات در گروه‌ E+S نسبت به دو ترتیب دیگر بیشتر بود.
مقصود نبیل پور، رامین امیر ساسان،
دوره 7، شماره 13 - ( 2-1394 )
چکیده

مقدمه و هدف: تعیین حجم تمرین از نکات کلیدی در طراحی تمرینات مقاومتی به حساب می‌آید. هدف از این تحقیق مقایسه اثرات دستکاری حجم تمرین مقاومتی بر قدرت عضلانی بالاتنه و پایین‌تنه در مردان تمرین نکرده بود.
روش‌شناسی: 18 مرد تمرین¬نکرده با دامنه سنی 24-20 سال به طور داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. آزمودنی‌ها پس از اندازه‌گیری قدرت (1RM) در دو حرکت (پرس سینه و پرس پا) با آزمون کولموگروف-اسمیرنوف در دو گروه دو ستی ثابت (9=n) و ست‌هایی با توالی و حجم متغیر (9=n) همگن‌سازی شد. همچنین وزن و محیط ران نیز اندازه‌گیری شد. آزمودنی‌ها به مدت چهار هفته برنامه تمرینی مشترکی را اجرا کردند و پس از چهار هفته مجدداً آزمون قدرت 1RM به عمل آمد و با رکوردهای جدید گروه دوستی همان برنامه را به مدت شش هفته دیگر ادامه دادند ولی گروه ست‌های متغیر در هر جلسه تمرینی ست‌های متغیری را در هر حرکت بر روی عضلات اعمال می‌کردند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون t وابسته و آزمون t مستقل به ترتیب برای مقایسه تغییرات درون گروهی و بین گروهی در سطح p<0.05 استفاده شد.
یافته‌ها: قدرت یک تکرار بیشینه به طور معنی‌داری پس از پایان چهار هفته و پس از پایان شش هفته در تمام حرکات بالاتنه و پایین‌تنه در هر دو گروه به طور معنی‌دار افزایش یافت (P≤0.05). درصد افزایش قدرت بیشینه در پایین‌تنه و بالاتنه در گروه ست‌های با توالی و حجم متغیر بالاتر از گروه دو ستی ثابت بود. همچنین وزن در پایان چهار هفته و محیط ران در پایان ده هفته به طور معنی‌داری افزایش یافت (P≤0.05).
بحث و نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد پس از سازگاری اولیه، بالاتنه و پایین‌تنه نسبت به یک حجم تمرینی مشخص پاسخ مشابهی می‌دهند. همچنین پس از سازگاری‌های اولیه، تمرینات با حجم بالا (سه ست) در مقایسه با حجم پایین (دو ست) سازگاری‌های بیشتری ایجاد می‌کند.


نیما قره داغی، محمد رضا کردی، عباسعلی گایینی،
دوره 7، شماره 14 - ( 7-1394 )
چکیده

هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر چهار هفته تمرین تناوبی هوازی شدید(هاف) بر تغییرات نسبت لاکتات به پیروات و توان بی هوازی بازیکنان فوتبال می باشد. روش ها: 18 بازیکن فوتبال شاغل در لیگ آزادگان ایران با میانگین سنی 24/2±88/21 سال، قد 33/5±22/174سانتی متر، وزن 7/5±77/67کیلوگرم، در دو گروه تمرین(12n=) و کنترل(6n=) برای شرکت در این پژوهش، داوطلب و به صورت تصادفی تقسیم شدند. برنامه چهار هفته ای تمرین متناوب هوازی شدید شامل چهار دوره حرکت با توپ در مسیر طراحی شده مخصوصی سه جلسه در هفته انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی LSD و t مستقل تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد پس از چهار هفته تمرین حداکثر، حداقل توان بی هوازی و همچنین شاخص خستگی بازیکنان تغییر معنی داری نکردند و فقط میانگین توان بی هوازی افزایش معنی داری داشت. این دوره تمرینی تاثیر معنی داری بر نسبت لاکتات به پیروات بازیکنان نداشت. نتیجه گیری: به طور کلی می توان اظهار داشت، احتمالا چهار هفته تمرین متناوب هوازی شدید(هاف) بر متابولیسم هوازی بازیکنان تاثیر کم ولی بر میانگین توان بی هوازی بازیکنان فوتبال تاثیر قابل توجهی داشت.


مجتبی عزیزی زارچ، ناهید طالبی، علی صمدی،
دوره 9، شماره 17 - ( 1-1396 )
چکیده

چکیده

مقدمه و هدف:  NT-proBNPبه عنوان نشانگری برای ارزیابی و پایش اختلالات قلبی مطرح شده است. فعالیت ورزشی شدید می­تواند به واسطه ایجاد ایسکمی موقتی، فشار میوکاردی و اختلال دیاستولیک در بطن چپ باعث افزایش تولید NT-proBNP شود، که اشاره کننده به بیماری قلبی اولیه است. هدف پژوهش حاضر بررسی پاسخ NT-proBNP به یک مسابقه فوتبال در نوجوانان پسر فوتبالیست بود.

روش­­ شناسی: در این پژوهش نیمه تجربی، 22 بازیکن نوجوان فوتبالیست (سن 0.44 ±15.39 سال و شاخص توده بدنی 1.98±19.89 کیلوگرم/متر2) به روش نمونه ­گیری هدفمند انتخاب شدند. آزمودنی­ها در یک مسابقه فوتبال به رقابت پرداختند. نمونه ­گیری خونی قبل از مسابقه، بلافاصله، 2 ساعت و 24 ساعت پس از مسابقه انجام گردید.

یافته­ ها: مقادیر سرمیNT-proBNP در بلافاصله و2 ساعت پس از مسابقه در مقایسه با قبل از مسابقه در حد معنی­داری افزایش یافت، اما در 24 ساعت پس از مسابقه مقادیر آن تفاوت معنی­داری با مقادیر پایه نداشت .

بحث و نتیجه ­گیری: این پژوهش نشان داد که در نوجوانان پسر فوتبالیست مقادیر NT-proBNP پس از مسابقه فوتبال در حد معناداری افزایش می­یابد، اما این افزایش - هرچند از نظر آماری معنادار است - از نظر بالینی در محدوده طبیعی فیزیولوژیایی است. به علاوه، این افزایش موقتی بوده و 24 ساعت پس از مسابقه به مقادیر استراحتی قبل از مسابقه بر می­گردد. در نهایت، نتایج این پژوهش نشان می­دهد احتمالا در نوجوانان پسر فوتبالیست مسابقه­ ی فوتبال باعث افزایش خطرناک NT-proBNP نمی­شود و از نظر قلبی ایمن می­باشد.


حمید آقاعلی نژاد، الهام شهاب پور،
دوره 10، شماره 18 - ( 7-1396 )
چکیده

مقدمه و هدف: پویایی اکسیژن پس از تمرین به عنوان شاخص مهم آمادگی و سلامت قلب و عروق محسوب می شود. هدف از این تحقیق، مقایسه پویایی اکسیژن دوره ریکاوری پس از دو فعالیت بیشینه  پیوسته و اینتروال در بازیکنان بسکتبال زن است.

روش شناسی: در این پژوهش 7 بازیکن بسکتبال زن انتخاب و در 3 جلسه جداگانه با فاصله 48 ساعت در این آزمون شرکت کردند. جلسه اول شامل پروتکل ورزش فزاینده جهت تعیین حداکثر اکسیژن مصرفی و جلسه دوم شامل پروتکل فعالیت بیشینه پیوسته بالک و ویر(1959) تا سرحد واماندگی و جلسه سوم شامل پروتکل فعالیت بیشینه اینتروال با وهله های 1 دقیقه دویدن روی نوارگردان با شدت 120 درصد  Vvo2 max و 2 دقیقه استراحت تا رسیدن به سرحد واماندگی اجرا شد. به منظور ارزیابی متغیرهای پژوهش، تغییرات گازهای تنفسی در تمام طول مدت فعالیت و 10 دقیقه از دوره ریکاوری ثبت گردید.

یافته ها: تجزیه و تحلیل داده های تحقیق با استفاده آزمون t همبسته در سطح0/05< P انجام گرفت. یافته های پژوهش حاضر نشان داد پس از دو فعالیت بیشینه پیوسته و اینتروال در نصف زمان ریکاوری اکسیژن (0/330= P) و نصف زمان ریکاوری نبض اکسیژن (0/821= P) و کل اکسیژن مصرفی دوره ریکاوری (0/760= P)تفاوت معناداری مشاهده نشد.

بحث و نتیجه گیری: با توجه به تحلیل داده ها مشخص می شود که روند تغییرات اکسیژن مصرفی در دوره ی ریکاوری پس از این دو نوع فعالیت ورزشی مشابه می باشد.


محمود حصار کوشکی، اعظم ملانوروزی،
دوره 10، شماره 18 - ( 7-1396 )
چکیده

مقدمه و هدف: اشتها از موارد تاثیرگذار بر همئوستاز انرژی است که تنظیم آن نقش مهمی در کنترل تعادل انرژی بازی می­کند. هدف این پژوهش بررسی تاثیر تمرین ورزشی با شدت متوسط بر میزان اشتها و مقادیر گرلین آسیل­دار و لپتین در زنان چاق تمرین­ نکرده بود.
روش‌­شناسی: روش انجام تحقیق به صورت نیمه تجربی بود. 25 آزمودنی به صورت تصادفی در دو گروه شدت متوسط (15 نفر) و گروه کنترل (10 نفر) قرار گرفتند. آزمودنی­ها برنامه تمرینات دویدن را سـه جلسه در هفتـه به مدت شش هفته و با شدت 76-64 درصد حداکثر ضربان قلب انجام دادند. دو مرحله خون‌گیری در حالت ناشتا انجام شد و پرسش‌نامه‌ی اشتها تکمیل گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون آنالیز واریانس اندازه­های تکراری نوع دو استفاده شد.
یافته‌ها: درصد چربی (53/0=P) و وزن بدن (48/0=P) پس از تمرینات ورزشی تغییر معناداری نداشت، ولی توان هوازی پس از تمرینات ورزشی افزایش معناداری داشت (03/0=P). تمرینات ورزشی با شدت متـوسط بر مقادیر لپتین (93/0=P) و گرلیـن آسیل­دار پلاسما (86/0=P) اثر معناداری نداشت. به علاوه، تفاوت معناداری در احساس اشتها (76/0=P) و کالری دریافتی روزانه (58/0=P) بین دو گروه وجود نداشت.
بحث و نتیجه‌گیری: عدم ایجاد تعادل منفی چشمگیر انرژی طی پروتکل پژوهش و در نتیجه عدم کاهش وزن قابل ملاحظه، سبـب شده پاسخ­های جبرانی اشتها ایجاد نشود. به نظر می­رسد برای تغییر اشتها و هورمون­های مرتبط، مدت تمرین ورزشی باید بیشتر باشد تا تعادل منفی ایجاد شود.
 
سیده فاطمه حسینی نژاد، روح اله رنجبر، سعید شاکریان،
دوره 10، شماره 18 - ( 7-1396 )
چکیده

مقدمه و هدف: تحقیقات نشان داده­اند که زمان روز در جذب کافئین یک متغیر مداخله­گر است که باید هنگام مطالعه اثر نیروزایی کافئین در نظر گرفته شود. بنابراین هدف از پژوهش حاضر ارزیابی مقایسه رکورد شنای سرعت و استقامت دختران شناگر در صبح و عصر متعا­­­قب مصرف کا­فئین بود.
روش شناسی: بدین منظور 14 دختر شناگر (سن 4± 6/24 سال، شاخص توده بدنی 73/0± 1/23) به صورت داوطلبانه در تحقیق شرکت کردند. طرح تحقیق به شکل متقاطع و به گونه‌ای طراحی شد که آزمودنی‌ها 8 مرتبه بافاصله 5 روز از یکدیگر در یکی از دو حالت کا­فئین (6 mg/kg) و­­ دارونما (6 mg/kg) قرار گرفتند. درهرجلسه ­­رکورد شنای­­­50 متر و 400 مترکرال سینه در دو نوبت صبح و عصر (8 صبح و 6 عصر) یک ساعت پس از مصرف کافئین یا دارونما اندازه‌گیری شد.
یافته­ها: نتایج پژوهش نشان داد بین نتایج عملکرد شنای 50 متر (شنای سرعت) در نوبت صبح و عصر و 400 متر (شنای استقامت) در نوبت صبح و عصر تفاوت معنی­داری مشاهده شد (05/0>P) همچنین مصرف مکمل کافئین در مقایسه با دارونما در نوبت صبح بر عملکرد شنای 50 متر و 400 مترکرال سینه تأثیر معنی­­داری داشت (05/0>P) درحالی‌که در نوبت عصر تفاوت معنی‌دار نبود (05/0<P).
بحث و نتیجه­گیری: می­توان نتیجه گرفت مصرف 6 میلی‌گرم کافئین به ازا هر کیلوگرم وزن بدن در نوبت صبح در مقایسه با نوبت عصر می­تواند بر رکورد شنای سرعت و استقامت اثر بسزایی داشته باشد که نشان­دهنده تاثیر زمان مصرف کافئین بر عملکرد ورزشی است.
 
معرفت سیاه کوهیان، لیلا فصیحی، آیدین ولی زاده، عباس نقی زاده باقی، لطفعلی بلبلی،
دوره 19، شماره 19 - ( 1-1397 )
چکیده

مقدمه و هدف: ارتباط بین حجم و شدت تمرین به عنوان مولفه‌های کلیدی تمرین، موضوعی بسیار مهم و موثر برای اکثر مربیان است. لذا هدف از اجرای پژوهش حاضر کمی‌سازی ارتباط بین حجم تمرین و شدت تمرین مردان جوان فعال در طول دویدن وامانده‌ساز روی نوارگردان بود.
روش‌شناسی: به همین منظور، تعداد 32 نفر از مردان جوان فعال با دامنه سنی 21 سال به عنوان آزمودنی انتخاب و به صورت جداگانه در چهار جلسه مجزا دویدن با شدت 70، 80، 90 و 100 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی را با حداقل 72 ساعت فاصله زمانی انجام دادند ارتباط بین حجم و شدت تمرین با استفاده از رگرسیون غیر خطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته­ ها: یافته‌ها نشان داد که ارتباط معکوس بین حجم و شدت دویدن وامانده‌ساز روی نوارگردان از تابع درجه 2 غیرخطی تبعیت می‌کند که در آن حجم تمرین، متغیر وابسته و شدت تمرین به عنوان متغیر مستقل عمل می‌کند.
بحث و نتیجه­ گیری: بر اساس نتایج به دست آمده می‌توان نتیجه‌گیری نمود که ارتباط معکوس بین حجم و شدت دویدن وامانده‌ساز روی نوارگردان خطی نیست و بر همین اساس، به منظور برآورد حجم تمرین بر اساس شدت، معادله مربوطه برازش شد که می‌تواند برای مربیان و پژوهشگران علوم ورزشی مفید واقع شود.

مرضیه اشکانی‌فر، سیدمحمود حجازی، رامبد خواجه‌ای، امیر رشیدلمیر،
دوره 20، شماره 20 - ( 7-1397 )
چکیده

مقدمه و هدف: تمرینات ورزشی باعث افزایش چگالی مویرگی عضله اسکلتی می‌شود؛ اما مکانیسم مولکولی این فرایند هنوز به ‌طور کامل مشخص نیست، از این­‌رو هدف پژوهش حاضر تعیین تأثیر هشت هفته تمرین در آب بر عامل رشد اندوتلیال عروق (VEGF) و شاخص‌های آتروژنیک در مردان چاق و دارای اضافه ‌وزن بود. 
مواد و روش‌ها: در این مطالعه شبه تجربی، 22 مرد با شاخص توده بدنی 3±30 کیلوگرم بر متر مربع به‌طور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند و به‌طور تصادفی به دو گروه کنترل و تمرین در آب (11 نفر) تقسیم شدند. برنامه‌ ی تمرین شامل 3 جلسه در هفته و به مدت هشت هفته با شدت بین 60 تا 80 درصد ضربان قلب بیشینه بود. شاخص توده­ بدنی، درصد چربی و وزن بدن آزمودنی‌ها نیز قبل و بعد از مداخله اندازه‌گیری شد. نمونه‌های خون سیاهرگی که در مراحل پیش ­‌آزمون و پس ­آزمون گرفته‌ شده بودند برای سنجش VEGF و شاخص‌های آتروژنیک مورد استفاده قرار گرفت. جهت بررسی داده ها از آزمون ANOVA با اندازه­ گیری مکرر در سطح معنی داری 0.05>P استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که سطوح سرمی VEGF از 1517.63 به 1648.27 پیکوگرم بر میلی­ لیتر افزایش یافت که این افزایش در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل معنی­‌دار بود (P≤0.001). نسبت LDL/HDL ،TC/HDL و TG/HDL نیز در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به‌طور معنی‌داری کاهش یافت (P≤0.001).
بحث و نتیجه‌گیری: برنامه تمرین در آب ممکن است با افزایش سطوح VEGF و کاهش شاخص‌های آتروژنیک، شرایط متابولیکی افراد دارای اضافه ‌وزن و چاق را بهبود ببخشد.


صفحه 1 از 1     

Persian site map - English site map - Created in 0.07 seconds with 41 queries by YEKTAWEB 4447