[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
اطلاعات نشریه::
آرشیو مجله و مقالات::
برای نویسندگان::
برای داوران::
ثبت نام و اشتراک::
تماس با ما::
تسهیلات پایگاه::
بایگانی مقالات زیر چاپ::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
:: جستجو در مقالات منتشر شده ::
6 نتیجه برای روایت

دکتر نجمه حسینی سروری، دکتر علی جهانشاهی افشار،
دوره 1، شماره 1 - ( 12-1394 )
چکیده

نوشتۀ حاضر روایت‌های هزار و یک شب را بر پایۀ نظریۀ روایت تودوروف دربارۀ اجزای روایت، شامل اسم، صفت و فعل (شخص، ویژگی و کنش) بررسی می‌کند. به این منظور اشخاص روایت‌های هزار و یک ‌شب بر پایۀ سنّت دستوری زبان فارسی در سه ردۀ اسامی جنس، اسامی خاص و اسامی ناشناس، دسته‌بندی می‌شوند و در هر مورد، با توضیح افعال (کنش‌ها) و اوصاف (ویژگی‌های) اشخاص داستانی، چگونگی ارائۀ معنا در متن، در قالب یک دستور پایۀ روایتی توضیح داده می‌شود. در این رده‌بندی، اصطلاح اسم جنس، نشان‌دهندۀ آن دسته از اشخاص داستانی است که معرف همۀ افراد نوع خود هستند و علی‌رغم نقش‌های متفاوتی که در داستان ایفا می‌کنند، پیوسته با صفتی یگانه معرفی می‌شوند. منظور از اسامی خاص، شخصیت‌های تاریخی یا داستانی مشهوری هستند که با اسم خود معرفی می‌شوند و آشنایی مخاطب با این شخصیت‌ها و ویژگی‌ها و مناسبات آن‌ها، پیشاپیش صفات ویژۀ آن‌ها را در ذهن خواننده تداعی می‌کند و شخصیت‌های ناشناس، افراد بی‌نام و نشانی هستند که تنها نمونۀ نوعی یک ویژگی اخلاقی و خصیصۀ روانی به شمار می‌روند. نام‌گذاری این اشخاص نیز با توجّه به صفتی که معرف آن‌هاست، صورت می‌گیرد؛ مثل آموزگار ابله، زن پرهیزگار، عیار جوانمرد و... .


دکتر محمّد علوی مقدّم، حسین کیخسروی،
دوره 1، شماره 2 - ( 3-1395 )
چکیده

کوش‌نامه اثری حماسی است که حدود یک‌صد سال پس از شاهنامه فردوسی توسط ایرانشاه بن ابی الخیر سروده شده است. هر چند که صاحب این اثر تا حدودی از شاهنامه تقلید کرده، امّا به دلیل این که منبع منثور آن با شاهنامه متفاوت بوده است، تفاوت‌های اساسی در اصل داستان‌ها با شاهنامه دارد. این منظومه به سرگذشت ضد قهرمانی به نام کوش پیلگوشِ پیل دندان، برادر زادۀ ضحّاک، می‌پردازد که از سوی ضحّاک به فرمانروایی چین انتخاب شده تا جمشیدیان آواره در آن سرزمین را نابود سازد. در واقع دورۀ پادشاهی ضحّاک را در آن سوی مرزهای ایران تا تولد آبتین و فریدون حکایت می‌کند. از جمله داستان‌هایی که در این منظومه به آن پرداخته شده، داستان ضحّاک است که تفاوت‌های عمده‌ای با شاهنامه دارد. این پژوهش به بررسی داستان ضحّاک بر اساس روایت کوش‌نامه پرداخته و به صورت تحلیلی، تفاوت‌های آن را با شاهنامه بیان میکند.


دکتر امید وحدانی فر، فاطمه فرخی،
دوره 1، شماره 3 - ( 6-1395 )
چکیده

شعر نیمایی «قصّۀ شهر سنگستان» سرودۀ مهدی اخوان ثالث، یکی از بهترین منظومه­های روایی مجموعۀ از این اوستا است که علاوه بر دارا بودن ویژگی­های ادبی، به دلیل زبان روایی، از نظر روایت­شناسی حائز اهمیت است. مضمون این شعر، داستان آوارگی شهریار شهر سنگستان است که به گونه­ای هنرمندانه و گاه نمادین از زبان دو کبوتر بیان شده­است. هدف اخوان در این شعر، توصیف جامعۀ به بن­بست رسیدۀ عصر خودش است. در واقع، اخوان در این شعر یأس حاکم بر آن جامعه را روایت کرده­است. در مقالۀ حاضر شیوۀ روایت و وجهیّت شعر قصّۀ شهر سنگستان بر اساس دیدگاه «وجهی- روایی» سیمپسون مورد بررسی قرار گرفته­است. بر اساس شواهد موجود در این شعر، مشخص گردید که به دلیل تغییر دیدگاه در بند­های مختلف شعر، گاهی از سوم شخص روایتگر، گاه سوم شخص بازتابگر و بعضی مواقع، از اوّل شخص استفاده شده­است که هر کدام به نوعی در پیشبرد روایت مؤثر بوده­اند؛ بنابراین، راوی در آن تلفیقی از این سه نوع روایتگر است. همچنین، به نظام­های وجهی زبان این شعر بر اساس نظام وجهی سیمپسون که عبارت‌اند از: امری، تمنّایی، معرفتی و ادراکی پرداخته شده­است. به عقیدۀ سیمپسون این چهار نوع نظام وجهی بدون در نظر گرفتن این‌که کدام راوی شعر را روایت می­کند، دربارۀ آن‌چه می­گوید؛ می­تواند دیدگاه­های: مثبت، منفی و یا خنثی داشته باشد. حاصل بررسی نظام­های وجهی در این شعر نشان می­دهد، به دلیل استفادۀ بیشتر از نظام­های وجهی«امری» و «التزامی»؛ وجهیّت غالب از نوع «دیدگاه مثبت» است.


خانم فاطمه سعیدفر، دکتر ذوالفقار علامی،
دوره 2، شماره 1 - ( 9-1396 )
چکیده

این مقاله می‌کوشد ارتباط طنز با روایت را در سه حوزه موقعیت روایی، پیرنگ و نحو روایی، در داستان «طبل»، از مجموعه قصه‌های مجید، نوشته هوشنگ مرادی کرمانی، بررسی نماید. این موضوع ازآن‌جهت اهمیت دارد که طنز از ویژگی‌های مهم ادبیات کودک و جزو سبک نوشتاری هوشنگ مرادی کرمانی است؛ به همین دلیل، کاربرد طنز نیز در داستان «طبل» ویژگی فرعی تلقی نمی‌شود، بلکه در تمامی جنبه‌های روایت خود را نشان می‌دهد؛ تا جایی که ساختار معمول روایت، تحت تأثیر آن دچار تغییراتی می‌شود. رویکرد این مقاله، روایت شناسی مکتب پاریس است. بر اساس نتایج پژوهش، تقابل اغراق‌آمیز میان دنیای نوجوانی مجید و دنیای بزرگ‌سالی، هسته اصلی داستان است و با توجّه به آن در ساختار اصلی پیرنگ و نحو روایی و موقعیت‌های روایی تغییراتی هماهنگ با این تقابل روی می‌دهد از میان سه عنصر بررسی‌شده، دگرگونی در پیرنگ بیشترین هماهنگی را با طنز پیدا کرده است. در این داستان، طنز کمک می‌کند تا ناخوشایندی غلبه دیگران بر مجید کمتر به نظر آید و همچنان خواننده نوجوان، دنیای نوجوانی را در مرکز توجّه تصوّر کند.


دکتر حسین حسن پور آلاشتی، مریم احمدناطقی،
دوره 2، شماره 2 - ( 12-1396 )
چکیده

زمان در روایت رمان، عنصری مهم و کلیدی به شمار می‌رود. ژرار ژنت، نظریه­پرداز ساختارگرای فرانسوی، نظریه زمان در روایت خود را در راستای تکامل نظریات سایر نظریه­پردازان در حوزه روایت عرضه داشته و تا کنون کامل­ترین نظریه در این حوزه بوده­است. عامل زمان، یکی از مهم‌ترین عناصر در ساختِ رمان است؛ زیرا هر رویدادی در زمان رخ می­دهد. برای بررسی بهتر عامل زمان، رمان همسایه­ها نوشته احمد محمود، به عنوانِ یکی از بهترین رمان­های معاصر فارسی، مناسب و مفید خواهد بود. همسایه­ها، رمانی از نوع رئالیسم اجتماعی است که به واقعیت­های موجود در زندگی مردم طبقه فرودست می­پردازد؛ انسان­هایی که به علت بیکاری و بی­سوادی و فقر فرهنگی و اجتماعی در دشوارترین وضعیت، روزگار می­گذرانند. این رمان، داستان 8 سالۀ زندگی سیاسی نوجوانی به نام خالد را روایت می­کند که از میان همین طبقه از اجتماع سر برآورده و به گروه مبارز و روشنفکر جامعه پیوسته است. خالد، خود، روایتگر ماجراهایی است که در این مسیر برایش رخ می­دهد. نویسندۀ رمان، قواعد زمان را به‌درستی و در هماهنگی با اوج و فرود­های داستانی به کار برده­است.
 


دکتر سیدعلی سراج،
دوره 2، شماره 2 - ( 12-1396 )
چکیده

پژوهشگرانِ جامعه­شناسی زبان و منتقدان فمینیست، به‌ویژه فمینیست‌های پسامدرن، نظریاتی دربارۀ ویژگی­های زبانی آثار زنان و تفاوت آن با آثار مردان ارائه کرده­ و کوشیده‌اند به این پرسش پاسخ دهند که «آیا اساساً زبان زنانه وجود دارد یا نه؟». در پژوهش حاضر، ضمن بررسی و نقد رویکردهای مختلف دربارۀ ویژگی­های زبانی آثار زنان، بر الگوی زبانی مشترک آثار نویسندگان زن، به عنوان روشی برگزیده در تحلیلِ ویژگی­های زبانی، ادبی و اندیشگانی این آثار، تأکید شده است. مطالعه موردی این پژوهش، رمان­های عادت می­کنیم (زویا پیرزاد)، انگار گفته بودی لیلی (سپیده شاملو) و پرندۀ من (فریبا وفی) است. این رمان‌ها، بر اساس رویکرد زبانی سارا میلز، بررسی و تحلیل‌شده‌اند. یافته­های پژوهش حاکی از آن است که زبان زنانه در این آثار با بهره­گیری ازاین‌گونه تمهیدات بازگفته شده است: استفاده از توصیف، جزئی­نگری، زاویۀ دید زنانه، انتخاب شخصیت­های متعدد زن و نشانه­های فرازبانی که خاص زنان است، در ساختار و در سطح اندیشگانی و محتوایی، به چالش کشاندن فرهنگ مردانه در برابر قالب‌های شخصیت زنانه، تحوّل در شخصیت زنان نسبت به دوره­های قبل و ارتقای جایگاه زنان به عنوان کنشگری اجتماعی.
 



صفحه 1 از 1     

فصلنامه مطالعات نظریه و انواع ادبی Journal of Studies on Literary Theory and Genres
Persian site map - English site map - Created in 0.05 seconds with 30 queries by YEKTAWEB 4447